De pionier, Alexander Graham Bell

Naast de uitvinding van de telefoon, deed de in Schotland geboren Alexander Graham Bell uitgebreid onderzoek naar aerodynamica. Deze reeks foto's toont Bell en zijn collega's die verschillende vliegerontwerpen demonstreerden en testten. Alle ontwerpen waren gebaseerd op de tetraëderstructuur. Bell voelde zich aangetrokken tot de piramidevormige cellen, omdat ze verbindingen konden delen en de verhouding tussen gewicht en oppervlakte konden verminderen. Bell raakte, in zijn voortdurende onderzoek, geobsedeerd door het idee om een vlieger te creëren die groot genoeg was om een man te dragen.

In feite creëerde hij het doosvliegerontwerp in zijn zoektocht naar de ultieme vlieger. Dit specifieke ontwerp voegde verschillende driehoekige vliegers samen met een frame om een doos te creëren. Hierdoor werd het oppervlak van de vlieger vergroot met weinig gewichtstoename - een goede maatstaf voor verbeterde vliegcapaciteit. Bell combineerde verschillende doosachtige cellen om grote piramidale structuren te creëren met drie driehoekige zijden en een driehoekige basis. Deze geometrische vorm, bekend als een tetraëder, is een van de meest stabiele structuren in de natuur.

Hoewel het er ingewikkeld uitziet, zijn tetraëder vliegers zeer beheersbaar tijdens het vliegen. Zijn experimenten met de tetraëder werden gebruikt in bouwprojecten (een toren op zijn eigendom in Beinn Bhreagh in Cape Breton, N.S., en andere structuren) en ook in vliegerframes. Enkele van de schetsen in zijn notitieboeken met tetraëder ontwerpideeën laten zien hoe verliefd hij was op de bruikbaarheid en sterkte van de tetraëder als een driedimensionale structuur. Andere inspanningen in de ontwikkeling van de vroege vlucht werden bereikt door zijn samenwerking met een getalenteerde groep individuen, bekend als The Aerial Experiment Association.

De leden van de AEA waren, naast Bell zelf: Mabel Gardiner Hubbard Bell, Frederick Walker (Casey) Baldwin, John Alexander Douglas McCurdy, Glenn Hammond Curtiss en luitenant Thomas Etholen Selfridge. In 1907 bouwde Bell de grootste tetraëdervlieger, genaamd de Cygnet, wat "zwaan" in het Frans betekent. Hij bestond uit meer dan 3.393 cellen, was 12,2 meter lang en woog 91 kg. Hij vloog met succes met een menselijke passagier 51,2 meter boven het water toen hij achter een stoomschip werd gesleept. Helaas stortte hij neer en scheurde hij in stukken bij de landing.

De man aan boord, Thomas Etholen Selfridge, overleefde de vlucht, maar werd later de eerste persoon die omkwam bij een vliegtuigongeluk aan boord van de Wright Military Flyer in 1908. Hoewel de Cygnet niet meer te repareren was, vond Bell dat ze "haar functie had vervuld" en "het belangrijke feit had aangetoond dat het tetraëdersysteem kan worden gebruikt in structuren die bedoeld zijn voor luchtdoortocht." Bell experimenteerde in dezelfde periode ook met een groot cirkelvormig "tetraëder truss" -ontwerp. De tetraëder vlieger is stabiel en gemakkelijk te vliegen, maar is geen lichtwindvlieger.

Het grote aantal constructiespanten maakt hem relatief zwaar en hij vereist matige tot sterke wind. Ondanks de geleidelijke desinteresse in vliegers en het groeiende succes van de vliegtuigen van de gebroeders Wright, maakte Bell nog twee enorme tetraëder vliegers, genaamd Cygnet II en III, maar geen van beide was succesvol. Zijn Cygnet III met een motor van 70 pk zou slechts 30 cm hebben gevlogen. Uiteindelijk stopte de beroemde wetenschapper in 1912 met zijn experimenten. Enkele van Bells vliegers zijn te zien op de Alexander Graham Bell National Historic Site.